Krishran

บล็อกนี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม

นะเคอะ  : D

ผปค.รีบมาทำไว้ก่อน กลัวไม่ได้ลงจัด 555+

----------------------------------------------------------------------

อันนี้บล็อกของลูกชาย เพิ่งออกให้หม่าม๊าเกริ่นก่อนเนอะ ที่เหลือลูกชายต้องทำเองนะจ๊ะ~

ถ้าอย่างนั้นขอเริ่มที่แนะนำตัวลูกชายก่อนเลย!

เพศ : ชาย

อายุ  : 18 ปี (จริงๆนะ...)

น้ำหนัก / ส่วนสูง : 61 / 174

วันเกิด : 27 สิงหาคม 2536

ดวงตา : สีมรกต

ผม : สีน้ำตาล

พาหนะประจำตัว : วัว (ก็วัวนั่นแหละ...ที่มีลายดำขาวคละๆ แล้วรีดนมมาดื่มได้น่ะ...)

ชื่อ "คุณแมร์" แบบเรียลริตี้คลิ๊กที่ภาพได้จ๊ะ

นิสัยคุณแมร์ : ง่วงทั้งวัน ง่วงตลอดเวลา ใจดีกับทุกคนที่เข้ามาหา แต่ไปไหนมาไหนกับคริสซ์เท่านั้น ((แต่หลังๆดูเหมือนติดรุ่นพี่ทิมแห่งแผ่นดินประชาชนมาก =_=...))

อาชีพ : หนุ่มเลี้ยงวัว

อุปนิสัย : เป็นคนสบายๆง่ายๆซื่อๆ ไม่ขี้อาย ใครอยากมาคุยก็คุยได้และพยายามที่จะคุยตลอดแต่...ชอบพูดผิดๆถูกๆ และใช้ภาษาแปลกๆคุยด้วยเสมอ บางครั้งมักจะร่ายเป็นปรัชญาหรือคำคมออกมาแทนการสื่อความรู้สึกหรือตอบแก้เก้อด้วย  ชอบอ่านหนังสือ และมักเรียนรู้จากหนังสืออยู่เสมอ ขยันหมั่นเพียรวิริยะอุตสาหะอดทนอดกลั้นมาก~ ไม่ชอบให้ใครไปเปิดผมตรงหู(ตรงตาสามารถเปิดดูได้ตามสบาย...) แต่บางครั้งถ้าเห็นมือใครยื่นเข้ามาใกล้ๆก็เผลอปัดออกด้วยกิริยาก้าวร้าวได้เหมือนกัน~ (รายละเอียดนอกจากนี้ไปคุยไปศึกษากันนะฮะ~)

เพิ่มเติม :: 

- คุณอาจจะได้ยินเขาพูดคำว่า"โชคดี"บ่อยๆ ตามหนึ่งในคติของเขา

- คุณอาจเห็นคำว่า"เหวออออออ" หรือ "หวาาา" ยาวๆใน TL ไม่ต้องแปลกใจว่าใคร...

- หลังๆมี"อว๋าาาาาาาาาาา" มาด้วยละ...

- ใจดีมาก ชอบพูดอะไรที่ตีได้สองแง่สามง่ามบ่อยๆด้วยความไม่ตั้งใจ...

- บางครั้งใสซื่อมากจนแลดูไม่จริงอย่างไรชอบกล...

- ยังไงก็ใสซื่อจริงๆนะ....

- กับคนสนิทจะเปิดใจคุยเล่นขำๆบ่อยมากขึ้น รวมทั้งคุยหยอก และแกล้งขำๆ

ถิ่นกำเนิดของตัวเอง : กิลดิเรก เป็นหนุ่มชาวบ้านไร่ทำปศุสัตว์ตามที่ราบบนเนินเขา

ปีที่ : 4

หอ : ปราการปราชญ์

ห้องพัก : II

เผ่าพันธุ์ : มนุษย์ปุถุชนคนเดินดิน

ฉายา : The Cattleman of Gildireg (คนเลี้ยงวัวแห่งกิลดิเรก)

อาวุธ/ของติดตัว :

ดาบ : เดอะ ซวอด์ (the sword) ((ชื่อผมตั้งเองครับ ก็...ซื้อต่อจากพ่อค้าเร่แถวๆบ้าน *เกาหัว*))

ปกติจะมีผ้าพันไว้แบบนี้

เผอิญว่าเขาไม่มีปลอกดาบให้ละนะ =_=...

คทา : เดอะ สตาฟ (the staff) ((เหตุผลเดียวกับ...ดาบครับ... *ยิ้มเจื่อน*))

ผ้าที่พันๆไว้เพื่อไม่ให้มันหัก อ้อ ...มันผุน่ะ : D ...

เทียบความสูง

เคียว(เกี่ยวหญ้า) : (ถ้าไม่มีวงเล็บคงดูดีกว่านี้...) เป็นอาวุธที่เหมือนไม่ใช่อาวุธแต่คริสใช้ได้ดีมากเลยนะ!

สมุดโน้ตเล่มเล็ก/ดินสอไม้ติดสมุด : มักอยู่ในกระเป๋ากางเกง เอาไว้จดสิ่งต่างๆไม่ให้ลืมควรจำหรือทำผิด

หนังสือซักเล่ม : อาจเป็นพจนานุกรมหรือปรัชญา ฯลฯ ช่วงนี้เขาอ่านหนังสือ

ETC :

 เวลาเดินไปเดินมาจะต้องมีหนังสือเล่มสองเล่มอยู่กับตัวเสมอ ไม่อย่างนั้นต้องเป็นพอกเกตบุ๊คที่ใส่กระเป๋าได้ นอกจากนี้ในกระเป๋ากางเกงยังมีสมุดโน้ตเล่มเล็กๆเอาไว้จดพวกปรัชญา คำคมที่ได้ยิน รวมถึงความรู้ที่ได้ฟังในแต่ละวันด้วย บ่อยครั้งคุณจะเห็นเขาเอาหนังสือวางไว้บนหัวเดินไปเดินมา ซักพักหนึ่งเขาจะตกใจแล้วตะโกนว่า “หนังสือล่องหนไปไหน!” (พยายามจะสื่อว่าหนังสือหายไปไหน...)

ไม่ได้ชอบคุยเรื่องหนังสือเป็นพิเศษ ที่อ่านเพราะมันเป็นวิธีการเรียนรู้ที่ง่ายและรวดเร็วที่สุดสำหรักคริสซ์แรนเนื่องจากว่าเขาไม่มีใบหูทั้งสองข้างทำให้ประสาทสัมผัสการฟังไม่ดีเท่าคนอื่น(แต่ก็ได้ยินอยู่นะ) แต่อย่างไรมันก็ไม่ทำให้ประสาทสัมผัสทางสายตาดีขึ้นเพราะเขาสายตาสั้นเสียตั้ง 375 อนาคตไม่ทราบเหมือนกันจะสั้นเพิ่มขึ้นหรือไม่ โชคดีมีเมลฟรอนซื้อแว่นมาไว้ให้เจ้าตัวถอดๆใส่ๆบ้าง...

 >> 50 Facts about Krishran

- ข้อสอบ -

ดาบ แหวน มงกุฎ และคทา (เลือกจากสี่อย่างนี้ ไปตอบในคำถามค่ะ)

1. ถ้าได้เป็นกษัตริย์ สิ่งของที่ต้องการจะถือหรือสวมเป็นอันดับแรกคืออะไร?

    อ๊ะ เอ๊? ให้ผมเป็นกษัตริย์? อะ อ้อ สมมติสินะครับ ...งั้นผมเลือกมงกุฏ... ทะ ทำไม? ก็กษัตริย์ต้องสวมมงกุฏ....  *เสียงซื่อสนิท*

2. สิ่งที่ต้องการได้เป็นสัญลักษณ์ของความเป็นกษัตริย์ของตัวเอง คืออะไร?

    (ละ แล้วข้อที่แล้ว? อะ คำถามไม่เหมือนกันหรอกเหรอ? *ลุกลี้ลุกลน) ถ้าตอบคงมงกุฏเหมือนเดิมครับ... อะ? ห้ามซ้ำ? .... งั้นเป็นคทาแล้วกันครับ เพราะปกติในหนังสือพระราชาก็มีคทาถือไว้ด้วยน่ะครับ *ยังคงตอบซื่อ...*

3. สิ่งที่ต้องการมอบให้ประชาชนในแคว้นของตน คืออะไร?

    *นั่งไล่คำตอบหาคำว่า”ความสุข”ไม่เจอ... อือ อา...เอ่อ....... ดาบ...แล้วกันครับ... ก็ เอาไว้ให้ประชาชนป้องกันตัวแล้วกันครับ *ลูบหัวตัวเองตอบเสียงซื่อๆ*

4. ถ้าถึงเวลาที่จะต้องสละทิ้งทุกอย่าง ของสี่อย่างที่ว่ามานี้ให้ลำดับของที่อยากจะทิ้งอย่างแรกจนถึงอย่างสุดท้าย?

     แหวน คทา ดาบ มงกุฏ ครับ  แหวนเพราะมันกระจิ๋วเดียวล่องหนง่ายไม่มีสตางค์ด้วย คทาเหตุผลเดียวแต่ดีกว่าแหวนเอาไปสอยผลไม้ได้ ส่วนดาบ... ผมว่าเข็นมงกุฏไปขายแล้วจ่ายดาบใหม่เยี่ยมกว่า เลยสละมงกุฏเป็นอันท้าย... คะ คือ ผมว่ามงกุฏมีสตางค์มากสุดน่ะครับที่สมควรจะเก็บไว้ ฮะๆ... *เสียงแห้งๆ*

(แปล : เพราะแหวนมันอันเล็กหล่นหายง่ายและไม่ค่อยมีค่า เช่นเดียวกันกับคทา แต่คทาดีกว่าตรงที่ยังใช้ไปเก็บผลไม้ได้ด้วย ส่วนดาบผมว่านำมงกุฏไปขายแล้วซื้อดาบเล่มใหม่ก็ยังได้ครับ ดังนั้นจึงเลือกทิ้งมงกุฏเป็นสิ่งสุดท้าย คือผมว่ามงกุฏมีมูลค่ามากที่สุดในการที่จะเก็บไว้น่ะครับ)